Św. Juan Diego

Św. Juan Diego Cuauhtlatoatzin

meksyk_guadalupe_juandiego_01Juan Diego urodził się ok. 1474 r. w mieście Cuauhtitlán, należącym do Królestwa Texcoco. Jego indiańskie imię Cuauhtlatoatzin w języku ludu Cziczimeków znaczyło: Mówiący orzeł lub Ten, kto mówi jak orzeł. Prawdopodobnie w 1524 roku, gdy miał ok. 48 lat, został ochrzczony przez jednego z pierwszych misjonarzy franciszkańskich o. Toribio de Benavente, zwanego przez Indian ubogim i przyjął imię Juana Diego. Należał do najliczniejszej, ale i najniższej warstwy społecznej Królestwa Azteków, sytuującej się tuż przed niewolnikami. Pracował na roli, a także wyrabiał maty z trzciny, które sprzedawał, zyskując skromne środki na utrzymanie. Ożenił się z kobietą o imieniu Malitzin, która na chrzcie przyjęła imię María Lucía i zmarła w 1529 roku.
Po jej śmierci Juan Diego przeniósł się do swojego wujka Juana Bernardino w Tolpetlac, skąd było bliżej do kościoła w Tlatelolco-Tenochtitlan. W każdą sobotę i niedzielę przechodził wiele kilometrów, by uczestniczyć w porannej Mszy św. i katechezie. Chodził o gołych stopach, tak jak wszyscy z jego klasy społecznej, zwanej macehualli. Juan Diego miał zwyczaj ubierać o chłodnych porankach grubo tkany kaktusowy płaszcz, zwany tilmą lub ayate, zrobiony z włókien kaktusa maguey.
Źródła historyczne podają, że po raz pierwszy Matka Boża ukazała mu się w sobotę 9 grudnia 1531 r., kiedy szedł wczesnym rankiem do Tlatelolco na Mszę św. i katechezę prowadzoną przez franciszkanów. Ujrzał wtedy piękną postać kobiecą, odzianą w różową tunikę i błękitny płaszcz, która przedstawiła mu się jako «Święta Maryja zawsze Dziewica, Matka prawdziwego Boga» i poprosiła, by na tym miejscu została zbudowana świątynia, w której będzie czczony Jej Syn. Poleciła Juanowi przekazać to przesłanie biskupowi w Meksyku.

Początkowo misjonarze franciszkańscy, a także biskup Juan de Zumárraga odnieśli się do Juana Diego nieufnie. Maryja podczas następnych objawień — które trwały do 12 grudnia 1531 r. — nalegała, by Jej polecenie szybko zostało spełnione. Juan Diego poprosił Ją wówczas o znak, który pomógłby przekonać biskupa. Matka Boża powiedziała mu, by udał się na szczyt wzgórza Tepeyac i nazbierał dla Niej kwiatów. Choć było to miejsce jałowe, Juan Diego znalazł tam piękne, wielobarwne kwiaty, które zebrał i okrył swoim płaszczem. Gdy bp Zumárraga rozwinął płaszcz, zebrani zobaczyli na nim wizerunek Matki Boskiej.

Wkrótce na wzgórzu Tepeyac powstał mały kościółek, który stał się celem licznych pielgrzymek Indian, Metysów i Hiszpanów. Szczególną czcią wiernych został otoczony wizerunek Matki Bożej — który w cudowny sposób pojawił się na płaszczu Juana Diego i zachował się do dziś — oraz Jej przesłanie pełne miłości i miłosierdzia skierowane nie tylko do ludności Meksyku, ale całego świata.

Za zgodą biskupa Juan Diego zamieszkał w pobliżu kościoła i służył w nim Panu oraz Jego Matce. Zostawił wszystko, co miał, by poświęcić resztę życia modlitwie i głoszeniu Ewangelii. Zmarł 30 maja 1548 r. i został pochowany w kościele, przy którym pracował.

Kult Juana Diego zaczął się szerzyć w Meksyku zaraz po jego śmierci. Jednym ze świadectw tego kultu jest świątynia, którą wzniesiono w Cuauhtitlán, miejscu urodzenia Juana Diego, a którą poświęcono Matce Bożej.

6 maja 1990 r. Ojciec Święty Jan Paweł II wyniósł go do chwały ołtarzy jako błogosławionego, a kanonizował 31 lipca 2002 r podczas uroczystej Mszy św. sprawowanej w bazylice pw. Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe w stolicy Meksyku. Było to potwierdzenie kultu istniejącego od niepamiętnych czasów.

Historia procesu kanonizacyjnego

Juan Diego jest świętym nie przez to, że miał objawienia Matki Bożej, ale dlatego, że wsławił się w praktykowaniu heroicznych cnót. Podczas jego beatyfikacji, Papież Jan Paweł II wspomniał cnoty Juana Diego: „… jego prosta wiara, żywiąca się katechezami i otwarta na tajemnice; jego nadzieja i wiara w Boga i Dziewicę; jego miłość, jego pokora i ewangeliczne ubóstwo.(…) Żyjąc życiem pustelniczym tutaj niedaleko Tepeyac, był wzorem pokory. Dziewica Maryja wybrała go spośród najbardziej pokornych jako tego, który miał otrzymać tą kochającą i łaskawą demonstrację siebie przez objawienie Guadalupe. Jej macierzyńska twarz i błogosławiony obraz, który pozostawiła nam jako bezcenny dar, jest trwałą pamiątką tego wydarzenia. W ten sposób Ona pragnęła zostawić pośród was znak komunii i jedności dla wszystkich, którzy żyją razem na tej ziemi”.

Od XVI wieku istnieją dokumenty, które mówią o życiu i świętości Juana Diego. Jednym z najważniejszych jest bez wątpienia dokument z 1666 roku zawierający informacje kanoniczne dotyczące aprobacji święta Matki Bożej z Guadalupe przypadającego na dzień 12 grudnia. Informacje zawierają świadectwa ludzi (niektórych prawie stuletnich), którzy znali osobiście Juana Diego i świadczyli o jego przykładnym życiu. Jeden ze świadków, Marcos Pacheco, stwierdza: „ Juan Diego był Indianinem, który żył uczciwie, był dobrym chrzescijaninem, bał się Boga oraz miał dobre zwyczaje i sposób postępowania.”

Podczas obchodów 500-lecia narodzin Juana Diego w 1974 roku, biskupi z Meksyku oraz całej Amerki Łacińskiej zaproponowali jego kanonizację, uważając go za doskonały model świeckiego chrześcijanina. Biskupi zaznaczyli, że ich pragnienie jest potwierdzone przez znaczną część ludności meksykańskiej. 15 czerwca 1981 roku Konferencja Biskupów Meksyku zebrana na swoim 10 Zebraniu Plenarnym wysyła formalny list z prośbą o rozpoczęcie procesu kanonizacyjnego.

7 stycznia 1984 roku rozpoczyna się oficjalny proces kanoniczny Sługi Bożego Juana Diego. Proces badawczy trwa ponad dwa lata i kończy się 23 marca 1986 roku wysłaniem całej zabranej dokumentacji do Rzymu. Rzymska Kongregacja ds. Kanonizacji, 7 kwietnia 1986 roku wydaje Positio, które jest zatwierdzone przez jej członków, a 9 kwietnia 1990 przez Ojca Świętego Jana Pawła II.

6 maja 1990 roku, Jan Paweł II, podczas swojej drugiej pielgrzymki apostolskiej do Meksyku, przewodnicząc uroczystej Mszy Świętej w Bazylice w Guadalupe ogłasza Juana Diego błogosławionym. 20 listopada 1990 roku rozpoczyna się proces dotyczący cudu, który miał miejsce 3 maja tego samego roku. Dotyczył on 20-letniego Juana José Barragán Silva, który przeżył upadek z wysokości 10 metrów. Jego stan był na tyle poważny, że według wiedzy medycznej nie było dla niego ratunku. Jego matka gorąco modliła się do Juana Diego o cud przeżycia jej syna. Po badaniach medycznych przeprowadzonych przez specjalistów w Meksyku, dokumentacja cudu została wysłana do Rzymu, gdzie 26 lutego 1998 roku zgromadzeni specjaliści z różnych dziedzin potwierdzili niewyjaśnione, z punktu widzenia medycyny, uzdrowienie.

Po aprobacji cudu przez konsultorów teologicznych w 2001 roku, 31 lipca 2002 roku Jan Paweł II, podczas swojej pielgrzymki do Meksyku ogłasza Juana Diego świętym.

Linki do artykułów o św. Juanie Diego Cuauhtlatoatzin